Old Fasion

In het volle licht hou ik me staande en is het idee dat we je begraven even abstract als onbegrijpelijk. De rieten mand met daarin je lichaam, gewikkeld in doeken, een gegeven waar ik samen met jou slechte grappen over zou kunnen maken.

Hoe donkerder het uur hoe levendiger mijn dromen: Mijn haar valt uit, ik zit aan het stuur van een bus die ik niet kan remmen, keihard roepend en niemand  wil het horen. Ik sta op om thee te drinken en het nog eens te proberen.

Voor het eerst fiets ik weer een stukje door de stad. De felle zon laat mijn ogen tranen, witte wolkjes adem ik uit, een stoomtrein goed op koers. Vingers tintelen, handen prikken van de koude winterlucht. In mijn hart draag ik je mee.

 


One response to “Old Fasion

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: