Maandelijks archief: februari 2017

Alles is winst

D’r uit, d’r uit. De man die nauwelijks tot aan mijn oksel komt wijst met zijn hand richting deur. Terwijl hij roept vliegt er spuug uit zijn mond. Vol verbazing sta ik. Je komt er nooit meer in!

We hebben geen woorden nodig om te weten dat we weg willen. Het schelden gaat onverminderd voort: Viespeuk, viespeuk, jij komt er ook niet meer in.  

Het Kindeke, net wakker want ze sliep zo lekker in de auto, kijkt met bange ogen van de een naar de ander. Ze slaat haar armpjes stevig rond mijn nek als ik haar op pak om de spugende man van dienst te zijn en naar buiten te stappen.

Nu zit ze stralend op het paard, mijn mooie kleindochter van vijf. Fier rechtop met losse handen wiegt ze mee met de stap van het paard. Af en toe krijgt het dier een klopje op de nek of roept ze met gebiedende stem om de orde te bewaren.

We stappen en we kletsen. Het is wel jammer he dat Dini is gestorven, daar hebben we zeker allemaal wel spijt van? Ik knik bevestigend en slik mijn tranen weg.

Gelukkig hebben we elkaar  nog. Ze zucht van tevredenheid


Fris

Populair is de zaak waar ik op zondagmiddag mijn koffie drink. Er moet zelfs gewacht worden voordat ik een piepklein tafeltje aan het raam kan bemachtigen. De mensen die er komen zijn hip, een politica van Groen leest de krant, een bekende Gents muzikant werkt op zijn tablet.

De meisjes achter de toog hebben de juiste vintage jurken aan, de jongen een voorgeschreven baard. Ik heb goed zicht op het gedrang achter de bar die eigenlijk net te krap is om te werken.

Ik drink kleine slokjes van mijn latte, en neem de toestand in de wereld door met mijn liefste vriend. Bij het opschuimen van melk gaat iets mis, het spat over de grond. Het meisje in de korte blauwe jurk pakt een doekje om het weg te poetsen. Ze gaat met het zelfde doekje over de bovenkant van de bar.

Ze praat ondertussen met de baardman. Achteloos gaat haar hand met het doekje over de koffiemachien. Als laatste poets ze het opschuimpijpje voor de melk blinkend.