Knak

De koffie met opgeklopte melk staat uitnodigend te wachten op de ontbijttafel. Ik probeer me te laten zakken op de stoel. Mijn benen willen niet buigen. Ik denk, nee ik weet zeker, dat mijn bovenbenen zullen breken als ik doorga met de poging om te gaan zitten.

De sportschool op woensdagmiddag is rustig, de jongen tegenover me moedigt me enthousiast aan. Hij steekt van pure vreugde zijn twee duimen in de lucht als ik de bal van zeven kilo moeiteloos twaalf keer de lucht in duw. Ik buig en strek in series van twaalf. Allemaal reuze anatomisch verantwoord want dit is wel revalidatie fitness. Ik ga hier serieus mijn chronisch ontstoken achillespees te lijf.

Na een half uur ben ik klaar, kei-tevreden ben ik. Ondanks de maanden van amper bewegen rollen mijn spieren nog soepel en doen hun ding. De jongen die me een half uur lang toejuichte bij elke correct uitgevoerde oefening zakt een beetje door zijn knieën en heft zijn rechterhand op, palm naar voren. Verschrikt kijk ik rond me, moet ik nog iets ingewikkelds doen, heb ik in mijn opluchting dat de sessie overleeft is iets over het hoofd gezien?

Langzaam gaat het licht aan: Ahhhh, high-five!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: