Philibert

Jammerlijk ligt de dode duif beneden aan de buitenlift. Een armzalig hoopje dons en veren, het naakte blauwgrijze vel schemert er doorheen. Met een plasticzak rond mijn hand pak ik het lijk om in de vuilniszak te dumpen.

Boven mijn hoofd, op een dunne metalen lat hangt het nest of wat er voor moet doorgaan. Drie takken, scheefgezakt en wiebelig, de ouders zitten op de massieve lift en kijken hoe het enige nog overgebleven jong probeert zijn evenwicht te houden.

Morgen raap ik vast het andere jong ook van de grond. De overlevingskansen van deze sukkelige familie lijken me nihil.

Wanneer ik de volgende dag veel te vroeg mijn metalen trap afdaal zie ik iets bewegen. Een rat is het eerste wat in me opkomt. Bij nadere inspectie blijkt het duivenjong nummer twee die monter van links naar recht over mijn binnenplaats stapt.

Amper veren maar met vinnige passen en heldere ogen ziet ie er potsierlijk uit. De ouders in geen velden of wegen te bekennen leg ik de plastic grijpzak alweer klaar. Bij thuiskomt, aan het einde van de dag zit ie er nog. Het ouderpaar, blijkbaar minder ontaard  dan ik dacht, voedert fanatiek.

Philiberke hupt binnen bij de gitaarbouwer waar hij keihard mee tjilpt, hij schuift op met het warme plekje zon op de binnenplaats en schuifelt rond onze voeten als de planten water krijgen. We raken aan het beest gehecht en het beest aan ons.

Nu is Philibert weg. We hopen op het wonder van de vlucht.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: