De Dichter

Vol bewondering over mijn hellingproefcapaciteit bejubelt de dichter mijn rijkunst. Zelf slingert hij zich met fiets en duim over de wereld. Ik ken de vermakelijke verhalen over zijn liftavonturen of hoe hij vluchtend voor het naderende onweer binnen rent bij interessante oudere dames of aantrekkelijke jongere die hij dan meeneemt naar België.

Het vuur in zijn donkere ogen maakt me gelukkig en aan het lachen. Regelmatig komt hij me bezoeken op de boerenbuiten. Bij de houtkachel spelen we met zijn allen scrabble: Ik verlies altijd. Op de lange wandelingen door de sombere winterse polder neemt hij me bij hand.

Ik herken zijn stap en de geur van vertrouwen die hij met zich meedraagt. De brieven die blijven komen, hoe ver zijn reis hem ook voert. Zo weven we de draden. Altijd is daar weer het moment dat zijn terugkeer aankondigt.

We hebben de tijd van de wereld als we afscheid nemen. Natuurlijk niet voorgoed, voor ons is er zeker later. Gisteren was hij jarig en ik vier de mijne morgen. Later is er niet meer. De dichter is dood en vanmorgen kondigde de verandering van het licht het begin van de herfst aan.

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: