Porto

Ik hou van de stad op haar lelijkst: waar de vuilnis ophoogt in de bakken, plastic waait in de lauwe wind die de geur van rivier meedraagt. De katten, schurftige magere beesten, wachten er op de man die op zijn pantoffels aan komt schuifelen. Zijn schaarse haar plakt in sliertjes gekamd tegen zijn hoofd. In zijn hand een open blikje kattenvoer. Zorgvuldig schuift hij de inhoud op een plastic deksel van een of andere pot. De katten schrokken gulzig.

De schoenmakers en leersnijders gunnen me een kijkje in hun schemerige werkplaats, enkel de werktafel fel verlicht met tl. Aan de muur hangt een vacht van een ondefinieerbare herkomst. De lappen leer op een slordige stapel aan de zijkant. In de etalage portemonnees en kleine tasjes.

Naar de kathedraal voert mijn stap. Het eerste stempel dient gehaald. Een vrouw in een lichtrode jurk achter een tafel verkoopt ticketjes. Naast me staat een man die vol bewondering naar mijn Santiago pas kijkt. Met een vet Italiaans accent vraagt hij waar ik gestart ben. Ik begin hier, gebaar ik. Niet echt ver he, schampert hij.

De vrouw in de rode jurk sist keihard om ons tot stilte te manen. Triomfantelijk kijk ik de oude Italiaan in de ogen en leg mijn vinger tegen mijn lippen. Sssst!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: