Go with the flow

Op de steile hellingen in het bos spring ik van rotsblok naar rotsblok, zo ver ben ik van enige beschaving dat zelfs mijn gsm geen enkel signaal meer geeft. Het is er prachtig, groen en vochtig. Ik probeer de paardenstront te ontwijken van de schonkige dieren die ik ergens boven me op de berg hoor briesen en rommelen in de struiken. Af en toe vang ik een glimp op van een bruine zwiepende staart.

Mijn buik maakt grommende geluiden. Stiekem en in eenzaamheid betreur ik mijn keus voor de fles wijn van gisteravond in plaats van een degelijk ontbijt of avondmaal. De allerlaatste paar euro gaf ik uit aan een koffie want zonder een dosis cafeïne is mijn lijf tot lopen nauwelijks in staat. Nu is mijn maag even leeg als de portemonnee in de rugzak, die, of verbeeld ik me, bij elke stap zwaarder lijkt te wegen.

De wat rottige banaan die al een paar dagen bruin lag te worden tussen mijn extra paar sokken en regenjas deelde ik vanmorgen met mijn wandelmaatje. Hij kreeg het grootste stuk want hee, ik ben wel deftig opgevoed. Nu vervloek ik mijn keurigheid en probeer het grommen der maag te stoppen met een wormstekig appeltje dat ik vind op de grond.

Na veertien lege kilometers wandel ik de stad in waar ik vandaag een bed op zal zoeken. Van bovenop de heuvel hoor ik de doedelzakken spelen en zie ik de kraampjes op de markt. Het jaarlijkse dorpsfeest is in volle gang. Je kan er een wassen hand, voet of zelfs borst compleet met tepel kopen om in de kapel een zegen over het getroffen lichaamsdeel af te smeken.

Recht van lijf en leden voor zover ik besef laat ik de wassen huisvlijt links liggen. Eerst moet de portemonnee gespekt.

Bij het eerste marktkraam wat ik tegenkom staat een man achter een lage tafel met daarop enorme pannen met even indrukwekkende inktvissen. Het water loopt me in de mond. De man achter het kraam heeft aan mijn blik genoeg. Hij vist een stuk tentakel uit de pan en gaat het stuk met een schaar te lijf. In nette schijfjes valt het op een houten bord. Een flinke scheut olijfolie, flink wat scherpe rode peper en zeezout maken het bord af.

Met grote gebaren bestel ik ook nog een glas plaatselijke witte wijn en kan ik eindelijk aan mijn ontbijt beginnen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: