Maandelijks archief: oktober 2017

Bestaat niet

Zwarte Piet moet blijven! Met grote letters en dikke uitroeptekens verschijnt het op mijn Facebookpagina. Mensen die ik ken hebben een petitie getekend die er voor zou moeten zorgen dat alles blijft zoals het is. Nu zou ik dat soms zelf ook wel willen maar op heel andere vlakken.

Stel je voor dat die lieve Dien er nog zou zijn en we samen slap van het lachen tegen elkaar aan konden hangen op de bank. Yvonne die ik nog steeds zou kunnen bellen, de dichter nog te omhelzen, het kind van een liefste niet gekwetst voor het leven, geen nare operaties waar je eindeloos door uit de running bent.

Door alle persoonlijke beslommeringen is de discussie rond al dan niet Zwarte Piet een beetje aan me voorbij gegaan. Wel waargenomen en vaak het hoofd in de handen gelegd en ach, ach gemompeld maar altijd te veel in beslag genomen door mijn echte leven.

Nu schaam ik me daar een beetje voor, ik die altijd op de bariccades springt als het gaat om het neerzetten van stereotype heb de hele Piet discussie gemist. Nu, in volle besef, zie ik die verontwaardigde zure keiboze mensen die moord en brand schreeuwen want wie aan Piet komt, komt aan hun wezen.

Lieve mensen ik zal het dan maar verklappen: Zwarte Piet bestaat niet!


Suskewiet

De hond is broodmager en waar eens zijn staart zat rest een zielig stompje dat hij bangelijk tussen zijn achterpoten verstopt. Aarzelend komt hij naderbij. Ik fluister hem toe dat ik een koekje in mijn tas heb. Voorzichtig doe ik de rugzak af en haal een glutenvrij mariakoekje te voorschijn.

De koekjes zijn het enige substantiƫle voedsel in de de tas. Een avocado en een perzik weet ik nog ergens tussen de reserve sokken. Hij durft pas een stukje te eten wanneer ik de stukjes koek op de grond leg. Als ik daarna zachtjes achter zijn oren krab sluit het scharminkel genietend de ogen.

Ik doop hem Jezus de Buen Camino, natuurlijk te lang als roepnaam maar toch op een of andere manier bijzonder passend. Uiteindelijk moet ik verder, de tocht kan moeilijk eindigen naast een schurftige hond langs de kant van een zandweg. De hond kijkt me na terwijl ik wegstap. Ik roep hem; Suske! Langzaam zet hij een paar stappen in mijn richting om uiteindelijk onzeker geworden van al die positieve aandacht gewoon rechtsomkeer te maken en weg te sukkelen in de richting die op zijn planning stond.