Maandelijks archief: december 2017

De Dichter

De kleine vlam wappert in de tocht die langs mijn schoorsteen de kamer binnenkomt. Ik woon niet bijzonder comfortabel maar het is warm en er is een boom. Ik denk aan de dichter en hoe hij alleen in zijn bed is gestorven.

Na een bezoek aan de buren, ach zouden ze er nog wonen, het was gezellig geweest begreep ik van de buurvrouw, een beetje dronken en ik hoop nog vol van napret in  bed gerold. Dat beeld kan ik makkelijk oproepen. Hoe vaak ben jij in die toestand niet ergens in een bed bij mij neergeploft.

Na een lange avond bij de kachel, met zelfgestookte drank, een spelletje scrabble, en eindeloos de toestand in de wereld doornemen of een lange wandeling door de polders van het Mollekot. Er kwam altijd wel ergens een punt op zo een avond waarop ik je niet meer kon volgen. Niet in drinken en niet in spreken.

Vaak ging ik eerder naar bed. Dan hoorde ik je de trap op stommelen en wist ik je dichtbij. Het had iets geruststellend, dat gerommel op de trap en rond het bed. Ik hoop dat er in je laatste momenten een beetje van die veiligheid van hoe het zou zijn om te sterven met een hand in de jouwe tot daar gekomen is.

Alleen in bed, zou er een schemerlampje aangebleven zijn?

Ik lak mijn nagels met glitters en ontsteek het licht opdat we niet alleen sterven!

 

 

 


Traditie

Ik doe aan skip, geen idee of skip een Nederlands woord is. Mijn Vlaamse krakers gebruiken het woord voor de producten die afgeprijsd zijn in de supermarkt omdat ze bijna over datum zijn. Ik vind het een mooi woord, het klinkt feestelijk en vrolijk.

Nu doe ik elke dag aan skip, geen groter plezier dan gelukzalig producten in mijn mand gooien met de vijftig of vijfendertig procent kortingsstickers. Het liefs heb ik de salades met rare boontjes en van die granen voor mensen die geloven dat ze daar keigezond van worden. Ik heb ontdekt dat ze ook twee dagen na datum nog prima smaken zeker als je de ranzige dressing niet gebruikt.

Met kerst verheug ik me extra op de skip. Al die lekkere exotische voedingswaren waar ik van zijn lang zal ze leven geen fortuin voor neer wil leggen zijn met de korting enorm begeerlijk. Nu is het zover, een uurtje voor sluitingstijd wandel ik stralend tussen de rekken.

Niemand lijkt mijn geluk te delen, opgestapelde karren met chagrijnige mensen die niet op of om kijken. Briefje in de hand en efficiëntie, daar wordt een mens blijkbaar niet gelukkig van.

Ik koop een enorme kerstkalkoen, kalbeljouw voor Portugese kroketten en lekker veel kaas. Twee enorme flessen tonic, niet afgeprijsd, maar onmisbaar voor de enorme gin-tonic die ik straks thuis ga maken, mogen ook mee naar huis. Ik klets uitgebreid met de caissière en negeer de zuchtende man met zijn boodschappen achter mij.

Wanneer ik mijn kar terug in het rek zet vind ik een fles ginger ale, netjes dicht nog. Fijne feestdagen!


Snip snap

Je bent te laat! De vrouw in de witte jas achter de balie snauwt het me toe. Ze kijkt me niet aan maar rukt de envelop uit mijn hand. Ik mompel dat ik echt op tijd in het ziekenhuis aankwam maar dat alle mensen voor me eindeloze vragen hadden of een preek kregen om dat een of ander niet in orde was.

De vrouw heeft besloten dat ze niet meer tegen me spreekt en pakt de telefoon om aan de röntgenmevrouw te vragen of ik nog mag komen. Amper vijf minuten te laat ben ik en als de verpleegkundige die mijn gegevens in de computer moet voeren me niet vermanend had toegesproken was ik min of meer op tijd geweest.

Ik sta ik mijn kousenbroek te rillen in de kille ruimte. Eerst de ene borst die pannenkoek wordt en dan de andere. Het lieve meisje achter de knoppen vraagt me stil te staan. Ik kan nauwelijks ademhalen vanwege de snerpende pijn. Dan moet ik wachten of er nog een echo nodig is.

Eindeloos zit ik in De wachtruimte, zenuwachtig nu want waarom duurt het zo lang. De jaarlijkse controle is om te kijken of een onschuldig spatje niet veranderde in een kwaadaardig monster. Ik fantaseer over de andere mensen in de wachtruimte en bedenk wat ik straks tegen mijn vriendin zal zeggen.

Geen echo dit keer en de huisarts krijgt de uitslag.


Hap slik

Mijn deftige zwarte jurk trek ik aan met een mooie sjaal van Het Kind, ze liet hem per ongeluk liggen op mijn stoel. Optreden in een echt theater, glaasje wijn, toffe muziek, wie weet nog een vage bekende die ik al jaren uit het oog verloor. Ik verheug me bovenmatig op het vrijdagse uitje met twee toffe mannen.

De gitaar heeft een vreemde resonantie en lijkt ook wel een beetje vals. Ik ben een enorme muggenzifter als het aankomt op valse instrumenten. Het knarst zo akelig in mijn hoofd. De mevrouw op het podium verdwaalt in haar bindteksten, ze speelt alle twee mijn lievelingsliedjes.

In de pauze vliegt de keurigheid van mijn mede theaterbezoekers me naar de keel. Ik word er zenuwachtig van. Haren keurig in de plooi, gedekte kleuren in kleding en ze knikken instemmend bij alles wat er gebeurt. Bestellen appelsiensap, eten nootjes en glimlachen beschaafd.

Ik denk: Deze mensen vrijen nooit!