De Dichter

De kleine vlam wappert in de tocht die langs mijn schoorsteen de kamer binnenkomt. Ik woon niet bijzonder comfortabel maar het is warm en er is een boom. Ik denk aan de dichter en hoe hij alleen in zijn bed is gestorven.

Na een bezoek aan de buren, ach zouden ze er nog wonen, het was gezellig geweest begreep ik van de buurvrouw, een beetje dronken en ik hoop nog vol van napret in  bed gerold. Dat beeld kan ik makkelijk oproepen. Hoe vaak ben jij in die toestand niet ergens in een bed bij mij neergeploft.

Na een lange avond bij de kachel, met zelfgestookte drank, een spelletje scrabble, en eindeloos de toestand in de wereld doornemen of een lange wandeling door de polders van het Mollekot. Er kwam altijd wel ergens een punt op zo een avond waarop ik je niet meer kon volgen. Niet in drinken en niet in spreken.

Vaak ging ik eerder naar bed. Dan hoorde ik je de trap op stommelen en wist ik je dichtbij. Het had iets geruststellend, dat gerommel op de trap en rond het bed. Ik hoop dat er in je laatste momenten een beetje van die veiligheid van hoe het zou zijn om te sterven met een hand in de jouwe tot daar gekomen is.

Alleen in bed, zou er een schemerlampje aangebleven zijn?

Ik lak mijn nagels met glitters en ontsteek het licht opdat we niet alleen sterven!

 

 

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: