Perceptie

De oudere collega en ik hebben weinig gemeen. Hij weet alles van cijfers en ik raak al in paniek wanneer ik drie getallen moet optellen, laat staan met elkaar vermenigvuldigen. Als ik toekom op het werk zit hij al achter zijn bureau. Overhemd, nette broek, schoenen gepoetst en zijn dunne haar is over zijn roze schelde gekamd. Joviaal is zijn begroeting.

Ik zie in hem de onzeker jongen, zijn uiterlijk nooit mee gehad, groot katholiek gezin, weet wat delen is en wachten tot je geld genoeg bij elkaar hebt geschraapt om te kopen wat nodig is. Nog steeds doet hij zijn best om gezien te worden Hij weet dat ik de jongen zie. We worden nooit vrienden. Hij zit niet te wachten op mijn ongevraagde analyse.

Ik weet dat hij kinderen heeft, die briljant zijn maar evenmin de schoonheid van het leven mee kregen. Ik heb compassie en probeer dat zo goed mogelijk te verbergen. Op verjaardagen trakteert hij met zwier op grote dozen gebak en elke twee jaar staat er een nieuwe auto voor zijn deur. Ik bak cake en rij in rammelende bakken. Hij zorgt voor zijn zieke moeder en doet vrijwilligerswerk. Wij werken niet lang samen.

Ik lees een stukje in de krant over een gerespecteerd lid van de gemeenschap die de kasopbrengst van de kleine sportclub systematisch in eigen zak liet glijden. De sportclub floreert desondanks. Genoeg leden, aanpassingen aan het clubgebouw, geen probleem. Hij wordt beschimpt en met pek en veren overladen. De dozen  gebak en de nieuwe auto, het was de sportclub die trakteerde.

Ik denk aan de kleine jongen die zo graag wil dat iedereen van hem zal houden.

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: