Dien

De zon schijnt, door het grote raam valt het licht royaal naar binnen. Je zit in je stoel de voeten op schoot van je lief. Zo lang al samen dat zijn hand zonder kijken kan omvatten.

Jij bent ver weg, onze tranen glijden langs je heen. Hoe graag wij je zouden dragen, nog verder met ons mee het leven door, ons leven, niet het jouwe want dat ben je al lang kwijt geraakt.

Zo zitten we daar te wachten op verlossing. We eten een laatste boterham met zalm, delen de broodjes. Er was zuinig ingekocht, wie wil eten als de dood verwelkomt wordt? Het simpele ritueel van samen eten schenkt ons de  illusie van leven en instant houden.

Jij wil naar bed, daar hoeft niet over gesproken. We weten dat je moe bent. Een voor een gaan we je kamer binnen. Jij zal hier over enkele ogenblikken gewikkeld in doeken liggen. Onbeweeglijk en ver weg.

Ik omhels je een allerlaatste keer en fluister je naam. Meer hebben we niet nodig. Alles is gezegd, onze liefde niet in woorden te vatten.

Elke ochtend noem ik je bij naam. Vaak niet meer dan een flauwe zucht, een kleine opflakkering van energie. Een enkele keer, meestal onderweg, ter hoogte van de Braakman, draai ik mijn raam open en schreeuw het uit.

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: