Maandelijks archief: februari 2018

Verschrikkelijk dier

De hond en ik komen terug van ons ochtendrondje. Niet te ver want vrij vandaag, de grote wandeling doen we vanmiddag met de zon in de rug, beloof ik het beest. Op de stoep nadert een vrouw, donkere jas, rok, zwarte schoenen. Ze kijkt bepaald niet blij.  Ik haal de hond aan de riem in als een vis aan de lijn. Juliette doet geen vlieg kwaad maar iets in deze vrouw maakt dat ik de hond dichtbij wil houden.

Met het hoofd gebogen stapt de vrouw voorbij de hond. Ze kijkt niet op en beantwoordt mijn groet op geen enkele manier. In een flits zie ik de kop van de hond bewegen. Juliette zet haar tanden in de rok van de mevrouw. Als ze haar bek weer opendoet hangt er een zwart-wit draadje tussen haar tanden.

Geschrokken vraag ik naar kapotte rok of ander ongemak. Loop maar door, ik regel het zelf wel! De vrouw herhaalt het een paar keer, steeds luider. Ik blijf beleefd excuus maken en vraag met klem nog eens naar de rok. Ik weet zeker dat mijn hond haar been niet vast had maar een draadje uit de rok kan voor nare gaten zorgen. Uiteindelijk geef ik de vrouw mijn adres.

Net na twaalven gaat mijn bel. Ik weet zonder kijken wie het is. Wanneer ik de deur open begint de vrouw meteen te roepen: Of ik het wel verantwoord vind om met zo een hond naar buiten te gaan, wat als ze met een kind had gelopen. Wanneer ik nogmaals excuus aanbied en vertel dat Juliette nog nooit eerder hapte blijft ze gewoon doorroepen. Haar stem slaat ondertussen over en wordt steeds schriller.

Ik probeeer begrip op te brengen voor haar schrik maar niks kan haar kalmeren. Ik vraag haar wat ik dan had moeten doen om haar te helpen, wil ze soms dat ik de hond in laat slapen omdat hij in haar rok beet?

Triomfantelijk roept ze: ja, ja dat wil ik, dat zou je moeten doen. Ondertussen zit Juliette met haar kop boven de vensterbank met haar ogen dicht te soezen in de zon. Met een half oog bekijkt ze de schreeuwende vrouw. Die heeft mijn ouwe rooie vuilbakkenhond ook gespot.

Daar zit ze, daar! Het is al drie uur geleden, zeker, je had haar al moeten laten inslapen!


Woest aantrekkelijk

In de avond is het dans in de bar. Achteloos kruisen ze hun benen, draaien rond, en komen precies in de maat weer netjes met dezelfde voet naar voren terug. Jaloersmakend vind ik dat. Ik struikel over elke drempel, mijn voet tikt nooit de maat.

Workshop dance voor dummies hebben ze georganiseerd, voor de speciallekes zoals ik. Stap voor stap, tik voor tik en dan maal tien. Omdat ik extra speciaal ben en al mijn hersens in de knoop geraken krijg ik iemand naast me die de stappen voordoet. De twintig jarige houdt mijn hand liefdevol vast. Apetrots ben ik als ik de helft van het dansje snap. Ik waan mij een euforisch kampioen wanneer ik het dansparcour foutloos afleg.

Zweterig en nog een beetje high van het plotselinge succes stap ik de deur uit, van het licht in het duister. Naast de deur staat een van de studenten, stiekem noem ik hem De Viking, met zijn woeste blonde baard en zijn warrige haar. Zo kan ik de verschillende studenten makkelijk uit elkaar houden.

Ontspannen staat hij tegen de muur geleund. In het voorbij stappen hoor ik hem zeggen ik vind u ne toffe! Als ik me omdraai kijkt hij me bijzonder indringend aan. Ik zou je moeder wel kunnen zijn schatter ik hem toe.

Dat vind ik juist zo aantrekkelijk