Struikelmuts

Mijn taart ontploft in de oven, de vanillepudding drupt van de wanden en het rek waar mijn vorm opstaat. Donkere rookwolken ontsnappen uit de deur en vanuit de oven klinkt luid gesis.

Het brood dat daarna in de min of meer schoongebikte oven gaat krijg ik niet uit de vorm. Uiteindelijk hak ik met een mes de helft van mijn brood in kruimels.

Ik breek een schoteltje, een glas, stoot mijn beker thee om en trap op de staart van de kat. Het is zo vreselijk dat krankzinnig lachen het enige is wat me rest om de dag dragelijk te maken.

Ik spreek af met mijn vriendin om te trainen. Geestelijk bereid ik me voor. Ik zal als een zoutzak aan de doeken hangen. Niet in staat om me verder dan tien centimeter van de grond te verheffen. Godzijdank hoef ik me bij haar niet te schamen.

Om het iets makkelijker te maken spoort ze me aan om hars te gebruiken, dan plak ik lekker aan de doeken. Met mijn armen grijp ik boven mijn hoofd, trek mijn benen op om af te zetten: Het mirakel is daar, ik klim naar boven.

Weer thuis lak ik mijn teennagels in hysterisch rood, halleluja!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: