Verdoemenis

Ogen stijf dicht, uit mijn keel komen vreemde grommende geluiden, knokkels wit van het knijpen in de ijzeren stang. Mijn lijf in volle paniek kan maar een ding denken: Nee! De zesjarige voor me kraait van plezier, nog een keer gilt ze wanneer we het station naderen.

Mimi please! Ga mee, van proberen kun je leren! Ze wijst met een grijns van oor tot oor en met ogen die stralen als groot licht in het duister met haar gesterkte arm naar een treintje op een rails.

Het is een achtbaan denk ik en daar ga ik nooit in. Misselijk in de draaierij, zeeziek op de steiger, groen wanneer ik drie keer heen en weer zwaai op de schommel.

Ze pakt me bij de hand en voor ik het weet sta ik in de rij. Ik bezie de rit, nergens over de kop, er zitten zelfs kleine kindjes in de machien die ratelend zijn rondjes draait.

Ze belooft om me vast te houden maar stapt uiteindelijk toch liever bij de mama in de wagon. Als een schaap laat ik me leiden naar de hel die hier Crazy Wagon heet. De stang sluit en dan weet ik weer dat het nooit erger zal worden. Dat dit hartstikke fout is. Het geluid van een stoomfluit en ik schiet vooruit.

We mogen een extra rondje want het is niet druk.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: