Maandelijks archief: augustus 2018

Hap slik

Tevreden zit ik met een tas thee en een overdreven dikke plak cake op een schoteltje in de middagzon. De hond die anders bijna uit elkaar knapt van enthousiasme wanneer ie me ziet hangt een beetje lusteloos in zijn mandje.

Beetje depri? Zijn baasje knikt, hij ligt al de hele dag suffig voor zich uit te staren. Wanneer ik hem lok met een paar kruimels zoetigheid staat hij traag op. Het beest snuffelt tussen de stenen van het terras. Hij smakt vreemd en likt steeds met zijn tong over iets rozigs.

Ik buk om het op te rapen, in mijn hand ligt een roze pil, nat en half afgelebberd. Gatver! Kijk nou, een pil! 

Aha, daar is mijn antipsychotica! Blij roept het baasje van de hond. De hond ligt al weer in zijn mand. Hij kijkt wazig voor zich uit. Af en toe beweegt zijn staart.


Zak

Heb je bananen gegeten? De man naast me in de auto kijkt me vragend aan. Ik denk efkes over een vette leugen maar door al dat nadenken duurt de stilte zo lang dat ik onmiddellijk ontmaskerd zal worden. Het is mijn vuilniszak achter in de kofferbak.

Het Kind, ooit in Gent gesitueerd, een mooie stad maar met een systeem van retedure vuilniszakken, reed wekelijks naar huis met een stinkende vuilniszak op haar achterbank. Wanneer ik op bezoek kwam kreeg ik onder luid protest alvast de halfvolle vuilniszak in handen gedrukt. Het stinkende ding was in de zomer na een paar dagen al een onuitstaanbare bron van stank in haar verder zo pittoreske huisje.

Nu ik zelf in vuilniszakken doe bij gebrek aan een eigen kliko ervaar ik dat vuilniszakken, hoe deftig dichtgebonden ook, geen geschenk zijn dat in dank aanvaard wordt. Mijn moeder wil hem wel in ontvangst nemen maar liefst vlak voor haar container geleegd wordt en ook geen twee want dan kan haar eigen rotzooi er niet meer in.

Kom ik bij het Kind met mijn stinkende zak, die, ik geef toe, wat stiekem in haar afvalbak wordt gezet, krijg ik een enorme preek en een strenge toespraak. Stank voor dank zou ik bijna zeggen.

Godzijdank is daar het werk. Een onuitputtelijke bron van lege en halfvolle afvalbakken die al dan niet stiekem mijn vuilnis zonder morren in ontvangst nemen.