Maandelijks archief: februari 2019

Speciaal

De zwarte stift ligt klaar op tafel. Straks ga ik naar buiten, wandelen met Juiliette. Ik passeer op elke ronde met de hond een verkiezingsbord aan de ingang van mijn dorp. Ik ben voor veel en tegen weinig maar verheug me enorm op mijn plan om een poster op het aanplakbord creatief te bewerken. Mooier maken zal ik maar zeggen. Welke van de twee heren op het bord geef ik welke snor. Ach mijn voorpret kan niet op.

Ik wacht wel tot het donker is want mijn gedeelde voorpret roept ook ietwat angstige reacties op bij mijn omgeving: Je kan wel opgepakt worden, straks krijg je nog een klap. Zelf geloof ik nauwelijks dat zo een kinderlijk plezier op agressie of erger nog het gevang zou kunnen uitdraaien maar toch wacht ik tot het donker is.

Huppelend ga ik op het bord af. Het dopje is al van de stift af. Ik strek mijn arm, sta op mijn tenen: Ik ben te klein

Niemand in het café ken ik behalve de man die zo begeerlijk staat te toeteren op het podium. Met mijn glas wijn zoek ik een strategische positie. Geen zin in blablabla straal ik uit. Uit mij ooghoeken zie ik een man binnenstappen. Nog voor ie over de drempel is staat zijn flesje cola op de toog.

Alles aan deze man is te veel of te weinig. De enorme groene linnen tas op zijn heup, haar overal, warrig ook. Zijn pet te klein evenals zijn ogen. Zelfs zijn lijf is veel en lijkt oncontroleerbaar. Ik weet dat hij me ziet. Vanachter een pilaar maakt hij foto’s van de band en als hij denkt dat ik niet kijk van mij.

Wanneer het café na het optreden leegloopt staat hij plots voor me. Zijn stem zacht en donker. Mag ik je feliciteren met je prachtige uitstraling? 

 


Alles heeft zijn prijs

Ik doe maar wat, dat dekt de lading van mijn bestaan natuurlijk aan geen kanten. Met passie en compassie probeer ik het leven in te richten. Elke keer is het me weer te rap af.

Er sterft iemand die ik graag zie, mijn baas bedenkt dat mijn job niet meer bestaat. Een akelige ziekte, een lief die minder graag ziet dan gedacht, een opleiding die me iets heel anders brengt dan voorzien. Een onverwachte verliefdheid of de logeerhond die nooit meer opgehaald wordt.

Hoe meer lijn en doel ik probeer te ontdekken hoe meer het me ontglipt.

Aan de lange tafel fröbel ik nooit opgehaalde of onbestelbare pakketjes open. De inhoudt dient zorgvuldig vernietigd. Uit de discrete envelop haal ik vier dunne zakjes met rode vloeistof. Het plastic voelt aan als het spul rond mijn vaatwastabletten.

Mijn hersens pijnig ik in een poging te ontdekken waarvoor dit dient. Het label biedt uitkomst:Instant maagdenvlies