Lost in Paris

Sardientjes, heel veel sardientjes in een krappe ton. Ik trek een van mijn wandelaars met een ferme ruk de overvolle metro in. Omvallen kan niet, bewegen ook niet want met mijn hele hebben en houwen sta ik geklemd. Voorzichtig ademen. De omroepstem zegt dat we er bij de volgende halte uit moeten. Einde lijn want er is iets stuk.

We moeten nog minsten zes haltes, dus wachten we op een nog voller perron op de volgende metro. Met veel duw en trekwerk zijn we binnen. Net in beweging verhaalt de snerpstem van een achtergelaten pakje. Volgende halte metrostel leegmaken. Wie weet is er een bom.

Daar staan we als een klein eiland in de eindeloze zee mensen. Het gaat nog uren duren. De tijd op mijn horloge geeft onverbiddelijk aan dat we onze aansluiting missen. Het is nog ver naar Sint Jean Pied de Port. Even zelfs lijkt het onhaalbaar.

Wandelen, het besluit wordt blijmoedig genomen. De kleine karavaan trekt verder. Langs de Luxemburgse parken, de ambassades en de senaat. De zon schijnt, de herfstbladeren kleuren. We missen onze trein maar ach wat geeft het, samen zijn we onderweg.

Ver na de verwachte tijd komen we aan in onze startplaats aan de voet van de  Pyreneeën.

 

 


One response to “Lost in Paris

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: