Pudding Jane

Het begint al in de nacht, de spierpijn is zo akelig dat ik bij het draaien in het stapelbed op mijn tanden moet bijten. Mijn kuiten staan in de fik. De trap is een onneembare vesting die ik alleen strompelend kan nemen. Dan moet het wandelen nog beginnen.

Gisteren was ik nog kipfit. De meeste van mijn wandelmaatjes wilden graag stoppen met stappen en een herberg opzoeken. Ik had nog gerust efkes door willen stappen. Nu lopen zij fluitend de berg op. Ik hang achteraan. Gelukkig is niet iedereen een hinde op de berg. Kan ik net doen of ik me sociaal laat afzakken om iemand te begeleiden. Mijn groep laat zich niet foppen. Ze zien me worstelen. Een voor een lopen ze naast me om me op te beuren.

Na vijf dagen worden de patronen in de groep zichtbaar. Wie het makkelijkst stapt, wie zijn lekkere hapjes altijd wil delen, wie stabiel en onverstoorbaar is. We ontwikkelen onze eigen humor en wilde fantastische verhalen. Zo kom ik de dag door.

Als we na het avondeten terug lopen richting onze slaapplaats passeren we een kraam met gepofte kastanjes. Ik trakteer, innig tevreden peuzelen we de veel te warme kastanjes al dessertje. Om acht uur liggen we allemaal in bed. Ik dacht dat het al tien uur was zucht er een.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: