Routine

Het duurt even voor mijn rechterkuit beseft dat we echt weer een berg gaan beklimmen. De eerste drie kilometer blijft ie protesteren. Wanneer het lijf zich overgeeft wordt de tred soepel en gelijkmatig. Op de smalle paadjes lopen we in ganzenpas. Ieder in zijn eigen tempo. De overvloedige gele pijlen zorgen voor een deftige wegmarkering.

We zorgen goed voor elkaar, de laatste beetjes eten en drinken worden gedeeld. De bewondering voor onze kleine karavaan groeit. We ontmoeten nieuwe mensen en oude bekenden. Wisselen telefoonnummers en warme omhelzingen uit. In de avond eten we allemaal samen en wensen mekaar een goeie nacht.

Die nachtrust in belangrijk. Overdag moet er fysiek gepresteerd worden. Zo komt het dat we afgelopen nacht een asielzoeker hadden. Gevlucht van een kamer vol snurkende stinkende mannen leek de vrouwenslaapkamer hem een veilige rustige haven. Met zijn matras onder zijn arm stond ie voor onze deur.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: