Categorie archief: staat van zijn

Prik

Doe de kleren maar uit! De man laat me na deze boodschap achter in een kamer met een bureau en een met een papier bedekte behandeltafel. Mijn voeten op het frisse zeil sta ik een vijftal minuten te wachten. De man doet in een andere ruimte koetchiekoetchiekoe tegen een hond.

Ik zet me dan uiteindelijk, want de man begroet de hond nog steeds, op de behandeltafel. In mijn ondergoed, want al de kleren uitdoen lijkt me overdreven. Een chinees gelukspoppetje en een kat die op energie van de zon, maatvast, zijn poot op en neer beweegt houden me gezelschap.

Leg u maar neer! Omdat ik niet weet waar hij mijn hoofd verwacht gebaar ik met mijn voet naar een kant van de behandelplek. Het papier ritselt. Woordeloos wijst hij, op de buik.

Steunzolen mevrouw, u ene heup zit hoger dan de andere. Minstens één centimeter. Ik wijs naar mijn elegante schoenen die bij het bureau op mij wachten. Dat daar geen steunzolen inpassen snapt deze man op saaie zwarte instappers ook wel. Draag die dan bij speciale gelegenheden. Hij glimlacht minzaam.

Ondertussen heeft hij een pakje naalden in zijn hand. Zonder aankondiging jast hij ze in mijn lijf. Het doet gemeen zeer. Ik moet mijn best doen om mijn been niet weg te trekken.

Voor mij is elke dag een speciale gelegenheid! Ik zeg het flinker dan ik mij voel. Volgende keer geef ik u kruiden antwoord de man.

 

 


Trendsetter

Jarenlang was ik in de weer met scheermes en zeep, het haar op mijn lijf werd in toom gehouden dan wel minutieus verwijderd. Na een beetje aanmoediging besluit ik dat het heel raar is om je lichaamshaar als een soort vijand te beschouwen.

Ik ontdek dat schaamhaar sneller groeit dan het haar onder je armen en dat haargroei best veel reacties uit lokt. Als ik mijn harig plan uit de doeken doe vraagt een vriendin: Durf je nog wel jurkjes zonder mouwen te dragen? De jongeren die ik in mijn vormingen heb griezelen alleen al bij het idee van okselhaar, . Laat eens zien, til je arm eens op huiveren ze.

In de sauna met mijn vriendin, met schaamhaar, knikken we tevreden naar elkaar. Wij zijn trendsetters. Wedden dat over tien jaar haar hartstikke hip is?


Snijvlak

Om kwart voor acht in de morgen lig ik op de snijtafel van mijn huisarts: Hier komen de prikjes, kan even akelig zijn.
Boomlang, een enorme mond in een expressief gezicht, bruine ogen, zachte beweeglijke handen, schuift ie behendig de naald vlak onder mijn oog in mijn vel.

Ik geef geen krimp maar sper mijn mond ver open onder de gemene felle pijn die me overvalt als hij de injectienaald leeg drukt.
We kennen elkaar een jaar of vijfentwintig, hij stelt me gerust bij ingebeelde ziektes en beantwoord zonder blikken of blozen elke genante vraag.

Als de verdoving werkt begint hij met een soort thermische lans mijn gezicht te bewerken, ik ruik verbrand vlees, mijn vlees. Wil je even je ooglid naar beneden trekken vraagt hij, ik heb een hand tekort. Vakkundig assisteer ik mijn eigen minioperatie. Ondertussen bespreken we de toestand in de wereld terwijl zijn behandelkamer steeds meer naar gebarbecuede speklapjes begint te geuren.


Mors

DSC03269

IMG_9782

DSC03276


Waar de wind waait

De lucht trilt van de hitte, ik zit in mijn naakje op de berg in Zuid Spanje. Mijn benen bungelen in het water van een amateuristisch gegraven zwembad. Tegenover me zitten twee kikkers lodderig op het hete beton. Als ik spet laten ze zich verschrikt in het water plonzen. De schaduw van de bomen brengt nauwelijks verkoeling en ik voel de zweetdruppels van onder mijn borsten naar beneden rollen.

De enige waarneembare beweging zit in het omslaan van de bladzijden van het boek dat ik lees. Bleek en hard is het licht, granaatappels opengebarsten in de bomen, de bruine hond naast me hijgt zo oppervlakkig mogelijk. Roerloos het hoge gras dat me omringt. Af en toe neem ik een slokje water uit de fles, het is lauw.

Uit het niets waait de wind, ik hoor hem eerder dan dat ik hem kan voelen. Een vaag ver ruisen dat luider en luider op me toe komt. Het gras slaat plat, de hond spits zijn oren, de kikkers verdwijnen met een reuzensprong in het heldere water. Ik hoor mezelf zeggen: Yvonne gaat dood.

Twee weken later sta ik aan haar bed en hoor stom het verhaal van hoe ze zal sterven. Binnen in mij de wind van ver uit het niets.


Spoetnik

.IMG_4256
De hele dag loop ik met de rugzak door het Noord Franse platteland. Per dorp wonen amper drie bejaarden en een lelijke hond. Leeg en stil is het er. De tarwe is nog groen en golvend. Vaag loop ik richting Parijs, ooit hoop ik daar te geraken.

Hongerig stap ik de middag over. De auto van de kruidenier komt altijd morgen of was er gisteren.
Ik druk op de bel van huizen waarvan ik denk dat er iemand zou kunnen wonen maar geef het na drie onverbiddelijk dichte deuren op en wandel naar het volgende dorp.

In de verte zie ik een kerktoren die na uren stappen nog niks aan nabijheid heeft gewonnen.
In de hoop tijd te winnen steek ik een veld dwars over. De sloot is een klein obstakel, het prikkeldraad duw ik opzij.

Achter de bocht is een gehucht waar kinderstemmen klinken. De kat draait rond mijn benen als ik het erf opstap. Eitjes, sla, patatten en vers water krijg ik. De weide voor het huis glooit zacht. Ik zet er gerust mijn tent op.

De tent staat in een paar minuten als een kleine veilige burcht, ik zet mij met een dampende tas thee en bezie mijn thuis van de afgelopen weken. Ik was me in de beek, ik plas in de bosjes. In de schemering is er een hert. Morgen trekt de karavaan weer verder


Ren Mi ren!

484812~1
De hele dag zit ik op kantoor en speel deftig mijn rol. Ik betrap mijn vinger op rusteloos tikken, mijn voet tapt de maat op een zelfbedacht, in mijn hoofd afgespeeld, lied.

Met mijn billen op het aanrecht snuif ik de lucht op van mossels met frietjes. Ik weet niet waarom je zo hard praat maar het hoeft niet zegt de mosselman. Mijn benen wiebelen tegen de witte kastjes.

De buitenlucht vol najaar, aarde en regen omhult me. Het huppelen is sterker dan mijzelf. We spelen cowboy en ik mag een extra rondje rond de kerk. Daar glimt het gras zo schoon dat ik mijn armen spreid en ren.


Presidentieel

Naast het bed brandt aan elke kant een lampje, zacht licht verspreidt zich in de kamer. Het is een lelijk bed. Modern met een of ander fantasie-hoofdeind en opgemaakt met zwartwit beddengoed. ik sta er naast met mijn opnameapparaat in de aanslag.
Terwijl ik mijn vragen afvuur op de vrouw tegenover me vraag ik me af aan welke kant de president slaapt.

We spreken over corruptie in het land waar ze zo is van gaan houden, het gebrek aan goeie gezondheidszorg en wat zij als presidentsvrouw kan betekenen. Ze vertelt over de eerste ontmoeting met haar man, de rozen die hij voor haar meebracht, de romanticus die haar stap voor stap veroverde. Haar ogen stralen.

Zou het nog wel ok zijn om met vlechtjes in haar haren gek te dansen vraagt ze zich af, of gekke bekken te trekken op straat tegen haar zoontje. Ik schiet in de lach als ik denk aan het leger bodyguards dat haar, en ook mij deze dagen, omringt. Met hun zonnebrillen waar de straten van Tblisi in weerspiegelen, het hoofd geschoren, de spierbundels die bijna uit het strakke dure shirt barsten, de auto met geblindeerde ruiten die stapvoets naast ons rijdt als we ons in de stad begeven.

Nu is ze presidentsvrouw af, het luchtige van het meisje naast het bed is ze ergens onderweg verloren. Ik denk nog met regelmaat terug aan de twee jonge vrouwen uit Zeeuws-Vlaanderen naast het bed van de president van Georgië.


Stichtelijk,

Ik lees over de groep meisjes tussen de 13 en de 16 jaar, seks als machtsmiddel, ongewenste zwangerschap, prostitutie en overleven zijn de woorden die aan me blijven kleven. Ik kom langs met mijn Piet en rooie koffer. Al een paar dagen loop ik te bedenken wat ik deze meisjes, die al een leven achter de rug hebben, mee wil geven.

Met mijn stichtelijke praatjes over plezier, niks doen wat je niet fijn vindt, je lijf kennen en verkennen moet ik hier niet aankomen. Ik wil niet vervallen in vermaningen en verboden, die krijgen ze genoeg. Aan de telefoon met hun begeleidster krijg ik het thema: Ik kan ze niet controleren dus wil ik het liefst dat ze niet ziek worden en hun concentratieboog is ongeveer 5 minuten.

In blokken van 5 minuten zal ik ze duidelijk moeten maken wat veilige seks is, dat een condoom een verstandige keuze is en hoe ze hun partner zo ver kunnen krijgen dat ie dat condoom ook om wil doen.


Autonoom

IMG_9752
Ik moet me elke keer een bepaalde mate van onverschilligheid aanmeten om te kunnen functioneren in een groep.