Tagarchief: hansbeke

Beeldtaal

Tegen de muur geleund, glas wijn in de hand, sta ik in het oude stationsgebouw. Op de muren de sporen van de mensen die eerder langstrokken. Een stuk uit de muur waar een koffer tegenaan botste, vuile vegen van het zwieren van een tas, met zwarte stift gekalkte boodschappen als teken van lang leeg.
De band speelt. Een zigeuner die zijn bas laat roepen “Neem mij”. Hij knipoogt er uitnodigend bij. De blinde zoon en zijn vader hebben geen teken nodig. De viool en de gitaar zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden.
De trein naar Brugge flitst voorbij. De verlichte ramen trekken een streep in het donker.

Even ben ik weer vijftien en droom van reizen. Zet op de trein van Vlissingen naar Middelburg mijn reisgezicht op. Niemand die kan raden dat ik alleen maar een ritje van vijf kilometer maak.
Ik bedenk de plaatsen die ik zal passeren. Amsterdam, Berlijn, Stalingrad. Ik zal feesten, dansen, spreken met interessante mensen die hun verhaal graag met mij willen delen.

Lang moest ik wachten tot ik met de Noorderzon op pad kon. Daarom maakte ik reizen in mijn hoofd. In het echte leven schampte ik soms langs de gebeurtenissen die ik fantaseerde.
Net als de mensen die nu in de trein station Hansbeke voorbij rijden. Nu dacht ik mijzelf op die trein. Met de neus tegen het raam, als tiener, als toeschouwer vooral .

Mijn voet tikt de maat op de muziek. Ik lach naar de bassist die er nog een schepje bovenop doet. Ik sta aan mijn kant van de ruit en hef het glas naar de voorbij razende trein.