Tagarchief: Hoop

Verjaardag

Een gemakkelijke, vanzelfsprekende vriendschap hadden we niet. Er waren momenten dat ik woedend op je was, dat ik vond dat het nooit genoeg was, dat ik je meedogenloze kritiek niet meer kon horen. Ik wilde dat je niet zo streng was voor mij en jezelf.
Dan riepen we tegen elkaar of huilden we van machteloos verdriet en kwaadheid.
Ook dan wist ik dat jij onvoorwaardelijk van me hield, nooit zou veroordelen wie ik werkelijk was.

Altijd weer was daar het moment dat een van ons in de auto stapte, langskwam en sorry riep. Soms met een bosje lullige anjers of chrysanten omdat we daar alle twee een pesthekel aan hadden. Moeilijke gesprekken waren dan niet meer nodig. We spreidden onze armen en hielden elkaar vast. Even later stond er dan een pot dampende thee in het midden en werd de toestand van de wereld in het algemeen en die van onszelf in het bijzonder besproken.

Na je dood heb ik nog één keer contact met je gehad. Ik mediteerde op een dun kussentje ergens op een zolder, een paar maanden nadat je gestorven was. Ik deed mijn ogen dicht en daar was het warme zachte omhullende licht. Je heldere lach klonk keihard en ik kon niet anders dan meelachen. Daarna ben je nooit meer op die manier nabij geweest. 

Ik zie wel regelmatig een bruine vlinder. Ik beeld me graag in dat jij daar de hand in hebt. We spraken tenslotte vlak voor je stierf af dat je af en toe als bruine vlinder terug zou komen. Een paar keer zag ik er een midden in de winter. Elke keer stromen dan de tranen over mijn wangen want ik mis je nog steeds verschrikkelijk.

Gefeliciteerd met je verjaardag Yvonne. Vandaag eet ik een taartje en bezoek ik je graf.


Hopla

Ik denk dat ik campagne ga voeren. Voor sollidariteit en tegen hufterigheid. Ik heb ontzettende zin om een spandoek te maken, te zingen door de megafoon, de boel in beweging te brengen.


Onthechting

Wat mag weg en wat moet blijven? Hoe vaak heb ik deze afweging al gemaakt? Ik kijk naar een enorme stapel boeken en denk verlangend aan een platte tablet. Die gaan dus weg. De duizend lp’s op alfabet en per genre gerangschikt. Liefkozend ga ik met mijn vinger over de achterkanten, ik stopt bij Joni Mitchell. Ze mogen blijven besluit ik terwijl de warme klanken mijn kamer vullen. Ik neem afscheid van het Dameshuis en verhuis naar De Loft. Ik verheug me op het licht, het water voor de deur, zal ik een bootje kopen?


Dapper

op pad

op pad

Als klein meisje woonde ze in een woonwagen, zo een met een balkon en smalle raampjes. Nu heeft de Madame van Vestje een ouwe Mercedesbus. Het is fijn om in bed te liggen als het regent. Het klinkt net als op het dak van de woonwagen. Het aller-aller-fijnst is als er een vogel over het dak van de bus loopt. Vroeger, in de wagen dacht Madame dan dat Sinterklaas over het dak liep. Vestje denkt dat het best nog kan; Sint op het dak.