Tagarchief: lieven tavernier

Leven


Zacht strelen over de haartjes op een arm of met één vinger woorden schrijven op een blote rug. Een verdwaalde zoen die half op je mond terecht komt. Een warm been tegen het jouwe. Handen die mekaar net niet per ongeluk raken of een onverwachte ontmoeting met iemand die je leuk vindt waardoor je hart opspringt. Niet te lang in iemands ogen kunnen kijken omdat je dan zult blozen.
Voor verlangen ben je nooit te oud,Lieven Tavernier zegt het zelf.


Lieven Tavernier, Eerste Sneeuw

Je ogen uitwrijven en goed kijken, nog eens en nog eens. Een optreden van Lieven Tavernier draag je nog een tijd met je mee. Schuivende snaren, brekende stemmen, buitelende tonen, een hyperventilerende Lieven, een klemmetje in het verkeerde vakje en de verzuchting dat dit echt het allerlaatste optreden van z’n hele leven is. Vanaf het allereerste moment dat Tavernier opkomt ben je in z’n greep. Hij is zo zenuwachtig dat elke stilte pijn doet en de lach van het publiek al snel een hysterische giechel wordt. Zijn teksten grijpen je naar de strot maar zijn toch ook weer zo lichtvoetig dat ze nergens sentimenteel worden. Ach als je hem en zijn zondaars op het podium bezig ziet kan je niks anders dan van ze houden. Gaat dat zien! (Madame zag ze in de Handelsbeurs in Gent)


Snelle hap

hap

hap

Onder het schrijven van een logje worden de oorbellen ingedaan. Madame zoekt nog naar een andere panty en mascara moet nog op. Na het werk heeft Madame elke dag wel wat. Vanavond gaat ze naar een concert van Lieven Tavernier. (hij schreef oa de fanfare van honger en dorst en de eerste sneeuw voor Jan de Wilde) Op Dranouter werd zijn concert ook bezocht. Dat zal Madame niet licht vergeten. Ze hield het niet droog. Ze moet wel eerlijk opbiechten dat de emoties niet alleen veroorzaakt werden door de muziek. De entourage en het gezelschap verheugde de feestvreugde aanzienlijk. Vanavond volgt een recensie.