Tagarchief: omroep zeeland

Presidentieel

Naast het bed brandt aan elke kant een lampje, zacht licht verspreidt zich in de kamer. Het is een lelijk bed. Modern met een of ander fantasie-hoofdeind en opgemaakt met zwartwit beddengoed. ik sta er naast met mijn opnameapparaat in de aanslag.
Terwijl ik mijn vragen afvuur op de vrouw tegenover me vraag ik me af aan welke kant de president slaapt.

We spreken over corruptie in het land waar ze zo is van gaan houden, het gebrek aan goeie gezondheidszorg en wat zij als presidentsvrouw kan betekenen. Ze vertelt over de eerste ontmoeting met haar man, de rozen die hij voor haar meebracht, de romanticus die haar stap voor stap veroverde. Haar ogen stralen.

Zou het nog wel ok zijn om met vlechtjes in haar haren gek te dansen vraagt ze zich af, of gekke bekken te trekken op straat tegen haar zoontje. Ik schiet in de lach als ik denk aan het leger bodyguards dat haar, en ook mij deze dagen, omringt. Met hun zonnebrillen waar de straten van Tblisi in weerspiegelen, het hoofd geschoren, de spierbundels die bijna uit het strakke dure shirt barsten, de auto met geblindeerde ruiten die stapvoets naast ons rijdt als we ons in de stad begeven.

Nu is ze presidentsvrouw af, het luchtige van het meisje naast het bed is ze ergens onderweg verloren. Ik denk nog met regelmaat terug aan de twee jonge vrouwen uit Zeeuws-Vlaanderen naast het bed van de president van Georgië.


Overval

IMG_1500
Bij het langsrijden scan ik de plaats delict in één oogopslag. Overval, registreren mijn hersens, direct er achteraan verslaggever.

Rood wit lint wappert wild in de wind. De dames van het benzinestation staan buiten in hun blauwe uniform te rillen en te roken. Een politieauto midden voor de deur. Er is een kleine rode auto waar de deur van open staat en een man in een pak die heen en weer stapt terwijl hij met grote handgebaren een telefoongesprek voert.

Meteen bel ik de omroep: Overval benzinestation Haarmanweg toeter ik in het oor van de avondredacteur. Ja, ja dat weten we. Heb je al een foto? Nee? Ik keer om en maak er een voor je.

De Snor parkeer ik vlak achter het afzetlint. Vanmorgen heb ik mijn Omroep Zeeland jas aangetrokken, hoe toevallig grijns ik als ik hem op duik uit de kofferbak waar ie ondertussen in ligt.
Natuurlijk komt een van de agenten polshoogte nemen als ik de plek des onheils nader. Ik ben van Omroep Zeeland, foto maken. Ik wuif met mijn iphone. Ze knikt en steekt haar hand op als ik weer vertrek.

Thuis doe ik mijn verhaal. Je gebruikt je omroepstem zegt de man waar ik mijn leven mee deel, griezelig!


Avontuur

Onderaan de kerk van Sint Jansteen kijk ik hulpeloos naar boven. Ik wil de mannen interviewen die de toren aan het restaureren zijn. Ik roep mijn keel schor. Ze zijn druk in de weer met machines en de radio staat ook nog aan.
Ik ben niet dat hele stuk naar dit godvergetengat gereden om dan zonder item terug te gaan.
Zonder aarzelen begin ik aan de beklimming van de steigerladder. Op de tweede verdiep aangekomen roep ik nog een keer.
Een van de mannen kijkt naar beneden: Kom maar naar boven wuift hij me toe. Een beetje bedenkelijk schat ik alle ladders in die ik nog op moet voor ik boven ben.
Ik laat me niet kennen en hang mijn opname apparaat op de rug, dan heb ik twee handen vrij om de ijzeren ladder vast te pakken.
Niet naar beneden kijken denk ik en hou mijn blik op de lucht en de wirwar van steigerdelen boven me.
Als ik op de een na hoogste steiger sta blaast de wind rond mijn hoofd. De laatse tredes gaan recht naar boven, het platform is niet echt groot meer. Er roert zich een soort oerangst in mijn buik.
De mannen staan grijzend boven me, ze zien de twijfel toeslaan. Ik vermens me en stap de eerste sport van de stijle ladder op.
Boven wacht me een prachtig uitzicht en de bewondering van de drie vaklui.
Ik weet dan gelukkig nog niet dat de doodsangst me zal overvallen als ik naar beneden moet.


Schipper

We lopen op de steiger richting vissersschip. Ik met mijn recorder in de aanslag, een beetje zenwuwachtig van al dat water, wetend dat ik straks met al mijn spullen aan boord moet klimmen. Een reportage over het verdwijnen van de visserij maak ik. De schipper zelf loopt met verende tred over de houten planken. Hij vertelt over hoe hij als kleine jongen van twaalf mee moest om te vissen. Hij begon al te kotsen op de steiger. Het zit allemaal tussen je oren beweert ie. Ik slik nog maar wat spuug weg want ik vind het al behoorlijk wiebbelen en ook het water klotst akelig. Ik zou best een weekje mee kunnen varen om een reportage te maken, zegt hij terwijl ik aan boord klauter en ondertussen angstvallig probeer om mijn plopkap niet in het water te laten vallen. Ik lach een beetje scheef en zeg dat ik het voorlopig te druk heb. Zijn schip is rood, met witte letters staat er Marie op de boeg. Een stoere naam voor een schip vind ik. De schipper kleurt net zo rood als zijn boot. Dat is de naam van mijn ex-vrouw, de naam van een schip veranderen brengt ongeluk. Zou je dat alsjeblieft niet willen uitzenden?


Gek

In de auto met de raampjes open vervloek ik mijn mede automobilisten. Ondanks mijn zorgvuldig uitgekiende route sukkel ik van de ene naar de ander file. Ik wordt verwacht voor mijn afscheidsfeestje bij de omroep. Daar is het moment dat ik zeker weet dat ik te laat zal komen op mijn eigen feestje. Ik duw mijn ouwe peugeot op de file vrije stukken naar ongekende hoogte en ze speert over de snelweg. Als ik het omroep gebouw nader zie ik al mijn collega’s op het bordes staan. Koud biertje, witte wijn in de hand. Ik snak naar een koud drankje en een douche. Recht uit de Limburgse bossen kom ik van confrontatietocht met mijn pubers. Het was er warm en plakkerig. Het koude drankje is snel gescoord, de douche moet maar even wachten. Ik ga feest vieren!


Gedaan

 

Onwerkelijk is het idee dat ik niet meer opgewonden heen en weer hoef te rennen om een deadline te halen.


Naderbij

Nog twee weken dan is het gedaan met mijn vastdiensverband. Er zal een feestje zijn met drank en hapjes. Met collega’s die ik straks niet meer zie, met collega’s die vrienden zijn geworden en waarmee ik voortaan af zal moeten spreken om bij te kletsen en de toestand van de wereld door te nemen. Geen vast salaris dat elke keer weer wondelijk op mijn rekening komt, geen vakantiegeld of een kerspakket. Wel een zee aan mogelijkheden en een wereld te ontdekken. Het blijft een onwerkelijk idee.


Laatst

Terwijl ik de trap naar de studie oploop realiseer ik me dat ik voor de laatste keer een programma presenteer. Op slag word ik zenuwachtig. Straks doe ik nog iets heel raars. Gelukkig verdwijnt het meteen zodra mijn billen de stoel raken en ik de vertrouwde panelleden tegenover me zie. Géén bloopers tijdens de laatste uiztending Zeeuws Diep..pffffffffffff!


Heerlijckheid

Ik doe rare dansjes in de ochtendvergadering, knuffel de mensen die ik altijd al eens fijn had willen vasthouden, zing onderweg in de auto keihard mee met stomme liedjes. Het werk heeft een ongelofelijke lichtheid gekregen nu het moment van Goeiendag dichterbij komt.


Licht

Als een bezetene hamer ik op de toetsen terwijl de wereld aan me voorbij trekt. Ik zit binnen.