Tagarchief: onderweg naar rome

Opgesloten

Het was de mond denk ik waardoor de tranen kwamen.


Gelijkenis

Bijna botste ik na een scherpe bocht op Jezus. Ik vond hem nogal lijken op Arie B. Zou het dan toch?


Merkwaardig

Het vreemdste was wel de man in het witte busje. Met groot licht stond ie naast een stil stukje weg. Ik keek naar het busje maar begreep niets van wat ik zag. Pas toen ik er al voorbij was drong het beeld zich aan me op. Een man die me indringend aankeek en daarbij goochelde met een stuk pvc pijp tussen zijn opengesperde billen. Ik moest er zo hard om lachen dat verder fietsen niet mogelijk was. Ik bolde nog een stukje uit voor ik slap en sluts van de fiets stapte. Hij zou nog een trauma oplopen vanwege mijn gelach. Achter me trok het busje op en verdween.


Achteraf

Wat was nou het mooiste? De vraag wordt me vaak gesteld. Het is moeilijk antwoord te geven maar als ik echt moet kiezen dan ga ik voor het fietsen door de bossen. Geen mens kwam ik er tegen. Naast het zoemen van de Schicht hoorde ik de vogels en soms heel in de verte een auto. Ik had geen idee of ik wel de goede afslag koos. Mijzelf overgeven aan de weg die ik reed en het moment tussen de bomen was een groot deel van het plezier. De konijnen die mij verschrikt in het oog kregen en niet wisten welke kant op vluchten, een rare vogel die ik niet thuis kon brengen maar vaag op een mus leek. Mijn wereld was niet groter.


Doorgeslagen?

De dag in Bregenz begon gisteren niet echt hoopvol. Ik werd wakker van het gebrom van de brandweermannen die de kelder van de jeugdherberg voor de zoveelste keer leeg stonden te pompen. Het was duidelijk dat ik mijn gekochte kaartje voor de trein echt ging gebruiken. Op het perron aangekomen en wachtend bij mijn trein was het eerste dat de conducteur riep ” Die fiets kan niet mee”. Maar ze heeft een kaartje, kijk een kaartje voor mij en eentje voor de fiets. Niks mee te maken. Het spoor is over 60 km gestremd en dan moet u verder met de bus. De chauffeur neemt geen fietsen mee. ” Wat nu? Ik moet naar Trento” Dat zal niet gaan, de buschauffeur wil absoluut geen fietsen meenemen. Onverzettelijk en sip stond ik daar. Niet van plan om op te geven. Ik had tenslotte de kaartjes gisteren gekocht bij een treinman die zij dat het misschien wel moeilijk zou gaan, niet dat het onmogelijk zou zijn. Na wat heen en weer gepraat werd de fiets toch in de trein gezet. Als de buschauffeur me niet mee wilde nemen moest ik mee terug naar Bregenz en mijn geld terug vragen. Er werd zelfs een foto van het kaartje voor de Schicht gemaakt. Voor in het personeelsblad zeker? De conducteur kwam wel twee keer vertellen dat het echt niet aan de spoorwegen lag. Die lieten alleen de trein botsen en ontsporen, de busdienst was van een ander bedrijf. Een beetje zenuwachtig was ik wel. Het zou toch niet zo zijn dat ik nog dagen vast kwam te zitten in dat stomme Bregenz? De treinman kwam weer terug om te vertellen dat er 10 cm sneeuw op de passen in de Alpen lag. Met de fiets zou het echt niet gaan, levensgevaarlijk! Ik bedacht dat als ik echt niet in de bus mocht, ik terug naar huis zou fietsen. Het gaat tenslotte om het onderweg zijn en het reizen, de bestemming is ondergeschikt. Er werd omgeroepen dat iedereen uit de trein richting de bus moest. Ik stond in de bagage ruimte naast de fiets. De deur ging open en op het perron stond een man klaar om mij en de fiets aan te pakken. Ik dacht ik zal een bellen glunderde de conducteur, soms moet je het er maar op wagen” Binnen twee minuten stond de fiets in de bus, zat ik ernaast en stond de bagage rond me opgetast. Met mijn mond open heb ik de conducteur uitgezwaaid. En nu?  Geen idee wat er over me kwam vandaag. Ik reed een dubbele etappe. Vertrok vanmorgen in Rovereto, zonder regen en kwam aan in Montagnana waar ik net een hele grote ijsco at. Zonder avonturen gewoon twaalf uur achter elkaar fietsen. Zo kan het ook!


Nog geen Alp gezien


Rijnreis


Voorstelling

Tis natuurlijk niet omdat je onderweg bent dat er nooit eens een concert mee te pikken valt


Verdwaalweg

Reitsma’s Route naar Rome is niet altijd even duidelijk. Ik snapte er in ieder geval geen bal van. Maar mooi dat het was die verdwaalweg. Het schoonste stuk van de hele route. Door de slik en de modder werd het fietsen wel een serieuze aangelegenheid. Goed je stuur vasthouden en oppassen voor de brandnetels.


Niet alle dagen lijden

Geen wachtrij vanmorgen voor het ontbijtbuffet.