Tagarchief: onhandige muts

Motorisch onderontwikkeld

In een deftig restaurant doe ik interessant met mijn stokjes en hap nuffig van mijn sushi. Heerlijk, smak ik tegen mijn tafelgenoot.
Glas witte wijn erbij, rug tegen de kachel, het leven is geweldig geniet ik. Om mijn eten te kunnen zien heb ik mijn bril op gezet. Als de rekening komt en ik het bedrag gespot heb doe ik mijn bril terug in de koker. Een knalgeel, oerlelijk ding met een veer zo straf dat je een vinger zou moeten missen mocht die tijdens het dichtdoen tussen de rand komen.
Of het aan het tweede glas wijn ligt of gewoon aan mijn onhandigheid, geen idee, maar als ik de bril weg wil bergen raakt het vel aan de zijkant van mijn vinger bekneld tussen de randen van mijn brillenkoker. Van schrik slaak ik een gil en wapper met mijn vinger. Daardoor laat de koker los. Als een gele bom zweeft ie door de lucht richting tafel van de buren. Ik sluit mijn ogen want wil niet zien welk een ravage er aangericht zal worden op het kunstig opgemaakte houten bootje vol sushi.
Als de klap komt begin in verontschuldigingen te mompelen tegen mijn buren die verstijfd van schrik op hun stoel zitten. Gelukkig valt de schade mee.


Rund

Helemaal blij met de pasgescoorde buit aan stofjes en jurken uit de tweedehandswinkel stap ik de parkeergarage uit. De eerste lading ligt achter in De Snor, ik ben klaar voor lading twee.
Met een flinke zwaai gooi ik de metalen deur van de garage open.
Op een of andere manier raakt het topje van mijn vinger klem in een ijzeren gleufje met scherpe randen.
Ik voel hoe het ijzer in mijn vel snijdt. Als ik mijn vinger uit de deur wil trekken snij ik dieper in het vlees.
Het begint te bloeden en doet gemeen zeer. Ik wurm mijn vinger los en bekijk de schade.
Nergens iets wat op een pleister lijkt. Terwijl het bloed uit mijn vinger drupt zoek ik mijn tas af: Geen tampons, zakdoekjes of iets anders absorberends te vinden.
Dan maar naar het Kruitvat. Daar staat een enorme rij, het bloeden wordt ook al minder vind ik.
De hele tijd hou ik mijn vinger hoog, als een soort trofee, voor me.
Uiteindelijk passeer ik een dure apotheek, daar helpen ze me met peperdure pleisters die zo goed plakken dat je ze van je vinger los moet snijden. Dat ontdek ik dan wel pas de volgende morgen.