Tagarchief: Sandra Roelofs

Presidentieel

Naast het bed brandt aan elke kant een lampje, zacht licht verspreidt zich in de kamer. Het is een lelijk bed. Modern met een of ander fantasie-hoofdeind en opgemaakt met zwartwit beddengoed. ik sta er naast met mijn opnameapparaat in de aanslag.
Terwijl ik mijn vragen afvuur op de vrouw tegenover me vraag ik me af aan welke kant de president slaapt.

We spreken over corruptie in het land waar ze zo is van gaan houden, het gebrek aan goeie gezondheidszorg en wat zij als presidentsvrouw kan betekenen. Ze vertelt over de eerste ontmoeting met haar man, de rozen die hij voor haar meebracht, de romanticus die haar stap voor stap veroverde. Haar ogen stralen.

Zou het nog wel ok zijn om met vlechtjes in haar haren gek te dansen vraagt ze zich af, of gekke bekken te trekken op straat tegen haar zoontje. Ik schiet in de lach als ik denk aan het leger bodyguards dat haar, en ook mij deze dagen, omringt. Met hun zonnebrillen waar de straten van Tblisi in weerspiegelen, het hoofd geschoren, de spierbundels die bijna uit het strakke dure shirt barsten, de auto met geblindeerde ruiten die stapvoets naast ons rijdt als we ons in de stad begeven.

Nu is ze presidentsvrouw af, het luchtige van het meisje naast het bed is ze ergens onderweg verloren. Ik denk nog met regelmaat terug aan de twee jonge vrouwen uit Zeeuws-Vlaanderen naast het bed van de president van Georgië.


Avontuur

Elke morgen is het weer spannend wat ik als ontbijt krijg. Mijn Hotel is eigenlijk een soort guesthouse. Ik zit dus gewoon bij de familie in de keuken aan tafel. Die hebben dan wel een hele grote tafel voor mij gedekt. Wit tafelkleed en alles keurig op een bordje. Het probleem is dat ze vinden dat ik niet voldoende eet. De eerste morgen stonden er verschillende soorten koeken, cake, broodjes met kaas, gewoon brood, vijgen op siroop, zelfgemaakte jam en weet in veel wat nog meer. Nu eet ik smorgens meestal alleen een appeltje en drink ik daarbij een liter thee. Met moeite at ik uit beleefdheid een sneetje brood en een stukje cake.

Nadat ik op mijn kamer terug was kwamen ze vragen of ik het niet lekker vond. Neehee heerlijk maar ja dat appeltje en die thee….Wildenik dan geen gebakken worstjes of eieren of moest er muesli gehaald worden of iets anders speciaals. Afijn na veel uitleggen mocht ik toch zonder gebakken eieren de deur uit.

Maar ze kunnen het gewoon niet geloven. Ze persen nu hele zure sinasappels uit die ik braaf opdrink en vanmorgen hadden ze havermoutpap voor me gemaakt…kijk speciaal gemaakt….. Gelukkig hebben ze er ook een reusachtige hond. Echt hij heeft de afmetingen van een kalf. Volgens de eigenaars bijt ie en is hij heel humeurig. Maar hij is wel de oplossing voor al mijn ontbijt problemen. De hond lust namelijk wel heel graag havermout en cake en brood met veel boter. Deze hond bijt mij niet!

Gisteravond was ik op visite bij de first Lady. Ze woont in een appartementencomplex dat er van buiten uitziet als een soort schuur. Veel beton met gaten en een pad met kuilen om er te geraken. Binnen is het overigens wel een lekker huis. En overal lijfwachten. Op het dak voor de deur, in de gang. Je wordt er toch een beetje schichtig van. Als je een beetje onhandig bent zoals ik dan bots je er ook steeds tegenop. Een bruuske draai of een paar ondoordachte stappen achteruit is al genoeg. Ze zeggen dan ook helemaal niks terwijl ik me uitput in verontschuldigingen.