Tagarchief: tandarts

Pech, pech, pech

Het werd vandaag niet beter, in tegendeel. Al weken heb ik last van zeurende kiespijn. Vanmiddag mocht ik naar de tandarts. De verstandskies, luidde zijn conclusie. Om te controleren of het werkelijk om mijn wijsheidstand ging gaf ie er een flinke tik op met een of ander instrument. Ik veerde op van pijn. Juist! Die is het!
De kies moest eruit. Geen probleem, die trek ik zo, knikte mijn tandarts, die weet dat ik als een angsthaas in zijn stoel zit. De spuit ging erin, ik kneep stevig in de leuning. Het deed gemeen zeer.
Na een minuut of tien lag de tang in de hand van de tandarts. Zeg maar wanneer het pijn doet.
Op het moment dat ie de tang stevig dicht deed begon ik al te piepen.
Ik geef je nog wat extra verdoving, en hup daar kwam de spuit weer.
Zo ging het nog twee keer, toen werd er een foto gemaakt. De kies stond kaarsrecht in mijn mond, dat kon het probleem niet zijn. Onder de tand zat een fikse ontsteking. Daardoor werkte de verdoving niet. Toch moest de kies eruit volgens de tandarts want op de foto stond ook een reusachtig gat. Nog één keer kreeg ik een shot verdoving.
De tandarts stroopte zijn mouwen op en begon te trekken. Ik voelde nu inderdaad geen pijn meer maar de kies stond muurvast. Geen beweging in te krijgen. Zweetdruppels verschenen op het hoofd van mijn tandarts. Ik kneep mijn ogen stijf dicht. Een enorm gekraak klonk ik mijn hoofd. Een groot stuk kies vloog door de praktijk. De asisstente moest het op haar knieën zoeken. Nu kon de tandarts geen grip meer krijgen op mijn kies. Met de boor werden er groeven ingeboord waardoor ie mijn tand weer vast kon houden.
Nog steed wilde de tand niet uit mijn mond. Hoe hard er ook gewrikt en getrokken werd. Zo langzamerhand werd ik toch een beetje zenuwachtig. Met een hand hield de tandarts mijn kaak vast en met de andere wrikte hij in mijn mond. Uiteindelijk gaf de kies zich gewonnen. De tandarts was denk ik net zo opgelucht als ik.
Nu lijkt het alsof mijn hoofd tussen een bankschroef zat en klopt mijn kaak gevaarlijk. Eten gaat niet want ik kan mijn mond niet open doen. Lauwe thee met kleine slokjes, en met een kruik aan mijn voeten wacht ik op betere tijden.


Zenuw

moeite

moeite

De thee loopt uit de linker mondhoek, het halve gezicht voelt dood en dik aan en het praten gaat gepaard met veel sz’en. Madame werd wakker met een knoop in de maag en het hart klopte snel en bang. Vanmorgen moest de afgebroken kies naar de reparatie. Het gehak en geboor en de handen van de tandarts die akelige dingen doen in de mond zorgen ervoor dat Madame  van slag is en héél opgelucht dat het voorbij is.


wijsheidstanden

bruut

bruut

De quote van de dag van het kind “wat is verdoving toch lekker”. Ze was bij de kaakchirurg. Drie kiezen d’r uit. Nu zit ze met zakken ijs om het hoofd geplooid aan tafel. Madame voelt zich even niet zo lekker. Ze was mee om de hand vast te houden.