Tagarchief: verdwaalspecialist

Wederkerig

Hee, daar is de brouwerij van Delirium Tremens weer en de lichtjes van de Thaise massage Met open mond van verbazing rij ik, diep in de nacht, langs de rood met blauw knipperende lichtjes van de massage met happy ending.

Ik probeer van Melle naar Gent te rijden, de Brusselsesteenweg pochte in net nog, komt uit ergens aan Gentbrugge, dat is juist. Nu passeer ik voor de derde keer dezelfde kruising. De man naast me krijgt de slappe lach en bij mij begint het ook te borrelen.

Terug van het kerstfeest in Zandvliet verdwaalde ik al in Antwerpen-stad. Nu rij ik hier rondjes in de periferie van Gent en lijk maar niet thuis te geraken. We overwegen om te stoppen bij de dames en massage met de onderbroek aan te kiezen.

Slap van het lachen passeren we het bordje: Gent 10 km. Ik dacht al waarom rij je naar Wetteren giert mijn passagier. Ik als verdwaalspecialist haal mijn schouders op en mis alweer de afslag richting thuis.


Verdwaalspecialist

Mijn specalisme in verdwalen! Ze staan in een kring en kijken me verwachtingsvol aan. Als je met mij door de bossen trekt doe je geen vreemde dingen met touwen of stukken hout: Wij verdwalen. Dat is pas echt spannend. De rest loopt langs de gebaande paden maar wij trekken de woeste wildernis in. De 20 pubers die bepakt en gezakt met hun rugzak staan te wachten moeten lachen. Ze denken dat ik een grapje maak. Ik kan niet kaartlezen, ik hoop jullie wel. Met die woorden geef ik ze de kaart.
De eerste kilometers gaan goed. Na het middageten gaat het mis. Ik heb geen idee waar we zijn. Ze geloven het niet. Pas als we dwars door het land lopen, over prikkeldraad moeten klimmen en drie keer het zelfde kruispunt passeren begint het te dagen.
Ik denk dat we daar naar toe moeten zeg ik en wijs met een slap handje ergens naar rechts. Allen daarheen.!Na een kwartier springen we over een sloot en belanden we op een fietspad. Wat een geluk, er komt een fietster aan. Hij wijst ons de weg. Precies de andere kant op dan ik dacht.
Joepie, nu lopen we in elk geval weer in de goeie richting. Om dat heugelijke feit te vieren haal ik een zak nootjes uit mijn rugzak. De pubers blijven er vrolijk onder want wij zijn stoer en echte avonturiers.
Uren later dan de andere groepen komen we op de overnachtingsplek aan. Wij deden geen nep-rivieren oversteken of slingeren met een touw aan een boom. Wij waren verdwaald!


Confrontatietocht

 

We zouden vreselijk verdwalen, pas laat in de nacht op de plek van bestemming komen of toch op zijn minst een rondje van drie kilometer extra lopen omdat we de verkeerde weg insloegen. Niks van dat alles: We verdwaalden twee keer een beetje, bouwden met rare kunstof sjerpen en metalen klikdingen moeiteloos een soort van gat tussen twee bomen. Hadden tijd voor een gemakkelijke lunch in het gras met warme thee en lekkere hapjes en stonden om vier uur in de stralende zon weer op ons vertrekpunt.
Zelfs de lift die we moesten vinden van ons aankomstpunt, waar de auto stond, naar de plek waar de tocht officieel begint was een eitje. “Ik breng jullie wel even”, zei de oudere heer in een solide auto. We moesten daarvoor wel zijn levensverhaal aanhoren ( één kleindochter, vier kinderen bij twee verschillende madammen en een huwelijk van 24 jaar met een indische echtgenote met een vies karakter).
Ik geef toe: We namen de touwladder niet mee. Dat vonden we veel te moeilijk. Het gasvuur hadden we ook niet nodig maar daardoor brandde het bos niet af en eigenlijk lukt het gedoe met een touw over een tak gooien om aan te slingeren ook niet.
Geeft niks, concludeerden we. Onze groep zal diep onder de indruk zijn als we onszelf volhangen met touwen, rare linten en ijzeren klikspul. Net echte surviavalchicks vonden we zelf.
Het enige echte minpunt waren de muggen. Die zoemden de hele weg bloeddorstig rond onze atletische lijven. Dwars door mijn shirt ben ik dertien keer gestoken.