Prijsvraag

Wat is dit?

(eeuwige roem en een prijs te winnen)

Donker

Door de kier van de gordijnen gluur ik naar binnen. Er rommelt iemand in de keuken, een kind oefent Sinterklaasliedjes op de saxefoon. Het ruikt naar houtkachel. Ik fantaseer verhalen bij de voordeuren die ik passeer.

Zegt ze

Zegt ze

Zenuwachtig wrijf je over je gezicht. Ik zie je staan. Mijn hart springt op. Het duurt even voor ik mijn ogen geloof. Het lijf is niet bezig met kijken. Het verdwaalt in de herinneringen. Een geur, zacht warm vel. Denkt aan de hand die een heup aait, een verdwaalde zoen bij een oor. Ongelovig kijk ik keer op keer. Jij ziet mij voor de laatste maal.

 

Comfortzone

Een tas koffie met opgeklopte melk waar ik mijn handen om krul, een bakje vanillevla, indische kippensoep, sentimentele muziek van Jerry Jeff Walker die ik stiekem beluister. Alles om me prettig te voelen heb ik binnen handbereik. Het kan het gevoel van verlies en inleveren dat aan het kwakkelende lijf hangt niet overstemmen.

Anti militaristies

 

De slagboom van de kazerne gaat gewoon naar boven als ik aankom. Ook op de vliegbasis Eindhoven word ik niet tegengehouden. Elke keer verwacht ik dat er een hand op mijn schouder wordt gelegd. “komt u maar even mee mevrouw”. Tot nu toe niks van dat alles. Ik denk dat ik voor zondag, dan komt het kind terug, een spandoek ga maken.

Thuis

Nog één dagje en dan laat het lief kind de woestijn achter zich. Voorzichtig denk ik na over de taart die ik voor hem zal bakken om de thuiskomst te vieren. Chocolade of pompoen?

Mevrouw

Steeds vaker zie ik een mevrouw in een winkelruit, de spiegel of een foto. Verbazing alom als ik het zelf blijk te zijn.

Ziekenbezoek

Heilzame sokken van Dr Jaap

Stichtelijk

De dagopening met een oud CPN’er met woeste wenkbrauwen en de afsluiting met liederen van Bertolt Brecht en Wolf Biermann. Veel straffer kan ik het niet maken.

Weer

De wind rukt aan mijn kleren. De das achterstevoren op het lijf. Het stormt in mijn oren.